Гісторыя Беларусі, XIX — пачатак XXI ст. 11 клас

Агра́рнае пыта́нне — ​пытанне аб уласнасці на зямлю і яе размеркаванні, забеспячэнні ўмоў для паспяховага развіцця сельскай гаспадаркі і задавальненні патрабаванняў сялянства.

Ане́ксія (лац. annexio, ад annexus — ​далучаны) — ​гвалтоўнае далучэнне адной дзяржавай тэрыторыі іншай дзяржавы (або яе часткі).

Аса́дніцтва — ​інстытут ваенных і грамадзянскіх каланістаў («асаднікаў»), якіх польскі ўрад перасяляў з цэнтральных рэгіёнаў краіны ў Заходнюю Беларусь. Праводзілася на падставе спецыяльнага закона ад 17 снежня 1920 г. «Аб надзяленні зямлёй салдат польскай арміі, якія вызначыліся ў вайне супраць Расіі».

Аўтано́мія — ​права самастойнага ажыццяўлення дзяржаўнай улады ці кіравання, што прадастаўляецца асобнай тэрыторыі ці народу, які кампактна пражывае ў межах дзяржавы.

Белаве́жскія пагадне́нні — ​міждзяржаўныя пагадненні аб спыненні існавання СССР і стварэнні СНД, падпісаныя ў рэзідэнцыі Віскулі ў Белавежскай пушчы 8 снежня 1991 г. кіраўнікамі Расіі, Беларусі і Украіны.

Беларусіза́цыя — ​палітыка нацыянальна-дзяржаўнага і нацыянальна-культурнага будаўніцтва ў БССР у 1920-я гг., якая праводзілася Камуністычнай партыяй бальшавікоў Беларусі і ўрадам БССР і была накіравана на развіццё культуры Беларусі, беларускай мовы і школ.

Беларусазна́ўства — ​гуманітарная дысцыпліна, аб’ектам вывучэння якой з’яўляецца Беларусь: яе гісторыя, традыцыі, культура, сацыяльнае жыццё, узаемадзеянне з суседзямі і роля ў міжнароднай супольнасці.

Генацы́д (ад грэч. génos — ​род, племя і лац. caedo — ​забіваю) — ​знішчэнне асобных груп насельніцтва па расавых, нацыянальных або рэлігійных матывах.

Грамадзя́нства — ​устойлівая палітыка-прававая сувязь паміж дзяржавай і асобай, выяўленая ў сукупнасці іх узаемных правоў, абавязкаў і адказнасці.

Дзяржа́ўны суверэнітэ́т — ​незалежнасць і самастойнасць дзяржавы ва ўнутранай і знешняй палітыцы, якая не дапускае замежнага ўмяшання.