Гісторыя Беларусі ад старажытных часоў да канца XVIII ст.

Куні́ца — ​1) апрацаваная шкурка куніцы, якая да ХVІ ст. у ВКЛ выкарыстоўвалася як сродак плацяжу; 2) адзін з пашыраных відаў чыншу ў ХV—ХVІІ стст. за арэн­ду зямлі і г. д.; 3) плата нявесты-сялянкі, якая выходзіла замуж у чужую воласць.

Курга́н — ​насып з зямлі над старажытным пахаваннем.

Лі́берум ве́та — ​у ХVІ—ХVІІІ стст. у Рэчы Паспалітай права дэпутата сойма спыніць пасяджэнне і адмяніць усе прынятыя на ім пастановы сваім вусным пратэстам.

Ла́ўнік — ​член магістрата ў гарадах ВКЛ, якія мелі магдэбургскае права. Разам з войтам разглядаў крымінальныя справы гараджан.

Магістра́т — ​выбарны адміністрацыйны і судовы орган гарадскога самакіравання ў гарадах, якія мелі права на самакіраванне.

Ма́гія — ​абрады, дзеянні або слоўныя формулы-заклінанні, якімі чалавек імкнуўся ўздзейнічаць на сілы прыроды, лёс і прадметы.

Магдэбу́ргскае пра́ва — ​гарадское права, якім кіраваліся гарады ВКЛ.

Магна́ты — ​буйны́я феадалы-землеўладальнікі, прадстаўнікі радавітай знаці, арыстакратычныя вярхі класа феадалаў, нашчадкі ўдзельных князёў.

Манасты́р — ​рэлігійная абшчына ў манахаў або манашак у праваслаўі і ўніяцтве.

Мануфакту́ра — ​прадпрыемства прамысловай вытворчасці, заснаванае на падзеле працы і ручной рамеснай тэхніцы.