Гісторыя Беларусі ад старажытных часоў да канца XVIII ст.

Епа́рхія — ​хрысціянская царкоўна-адміністрацыйная адзінка ў межах пэўнай тэрыторыі, падначаленая епіскапу.

Зе́мская даўніна́ — ​у ВКЛ вызначаны законам тэрмін, на працягу якога было магчымае аднаўленне парушанага права.

Зло́ты — ​адзінка грашовага ліку ў 30 грошаў, якая ўзнікла ў Польшчы ў канцы ХV ст.

Кірма́ш — ​форма правядзення гандлю ў выглядзе перыядычных з’ездаў гандляроў у пэўнай мясцовасці на працягу вызначанага тэрміну.

Кага́л — ​яўрэйская абшчына.

Кадыфіка́цыя — ​звядзенне ў адзіную ўзгодненую сістэму (у кодэкс) законаў краіны, што адносяцца да пэўнай галіны права.

Каза́кі — ​сацыяльная супольнасць, саслоўе, якое існавала ў ВКЛ і Рэчы Па­спалітай у ХV—ХVІІ стст.

Кале́гіумы — ​навучальныя ўстановы ў ВКЛ і Рэчы Паспалітай у ХVІ—ХVІІІ стст.

Кальвіні́зм — ​адна з найбуйнейшых плыняў пратэстантызму.

Канфедэра́цыя — ​у Рэчы Паспалітай часовы саслоўны палітычны саюз шляхты для дасягнення пэўнай мэты.