Гісторыя Беларусі ад старажытных часоў да канца XVIII ст.

Ве́рв — ​сельская абшчынная арганізацыя ў Старажытнай Русі.

Ве́ча — ​народны сход на Русі і ў іншых славянскіх народаў, які збіраўся для абмеркавання агульных спраў і непасрэднага вырашэння надзённых пытанняў грамадскага, палітычнага і культурнага жыцця.

Во́ласць — ​1) сукупнасць зямельных уладанняў, якія належалі адной асобе, на Русі і ў ВКЛ; 2) адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на Русі і ў ВКЛ, населеная сялянамі-даннікамі, якія ўтваралі тэрытарыяльную абшчыну.

Во́тчына — ​форма зямельнай уласнасці ў Сярэднявеччы, якая перадаецца ў спадчыну.

Войт — ​кіраўнік мясцовай адміністрацыі ў гарадах і вёсках ВКЛ.

«Вялі́кае перасяле́нне наро́даў» — ​масавыя міграцыі германскіх, славянскіх, цюркскіх, іранскіх і іншых плямёнаў на тэрыторыі Рымскай імперыі і ў суседнія землі ў ІV—VІІ стст.

Гібе́рна — ​падатак на ўтрыманне войска ў Рэчы Паспалітай.

Гало́та — ​1) беззямельная шляхта ў ВКЛ і Рэчы Паспалітай; 2) бяднейшыя пласты сацыяльных груп ВКЛ і Рэчы Паспалітай (напрыклад, казацкая галота).

Гало́ўны Трыбуна́л ВКЛ — ​найвышэйшы апеляцыйны суд ВКЛ з 1581 г.

Гарадзі́шча — ​рэшткі старажытнага ўмацаванага паселішча або горада.