Гісторыя Беларусі ад старажытных часоў да канца XVIII ст.

Сме́рды — ​назва сельскага насельніцтва на Русі з ХІ ст.

Сойм — ​найвышэйшы прадстаўнічы орган у ВКЛ у ХV — ​першай палове ХVІ ст. і Рэчы Паспалітай у другой палове ХVІ — ​ХVІІІ ст.

Со́ймік — ​сход шляхты павета.

Ста́раста — ​у ВКЛ у ХVІ—ХVІІІ стст. службовая асоба, якая кіравала адміністрацыйнай акругай (паветам).

Сфрагі́стыка — ​дапаможная гістарычная дысцыпліна, якая вывучае пячаткі і гісторыю іх існавання.

Талака́ — ​даўні народны звычай калектыўнай дапамогі ў гаспадарчых работах у беларусаў і іншых славянскіх народаў.

Ты́сяцкі — ​кіраўнік гарадскога апалчэння ў старажытнарускіх гарадах.

Універса́л — ​від прававога акта ў Рэчы Паспалітай, выдаваемага вярхоўнай уладай (зварот да насельніцтва).

У́́нія — ​аб’яднанне, саюз.

Унія́цкая царква́ — ​грэка-каталіцкая царква, узнікшая ў выніку Берасцейскай уніі 1596 г., калі іерархі праваслаўнай царквы ВКЛ прызналі вяршэнства папы рымскага і прынялі асноўныя догматы каталіцтва з захаваннем праваслаўнай абраднасці.