Гісторыя Беларусі ад старажытных часоў да канца XVIII ст.

Ві́ленскае баро́ка — ​умоўная назва мастацкай сістэмы позняга барока ў манументальнай культавай архітэктуры Беларусі (1730—1770-я гг.). Архітэктурныя помнікі віленскага барока вызначаюцца пластычнасцю аб’ёмаў, маляўнічасцю сілуэта, створанага шмат’яруснымі скразнымі ажурнымі вежамі, фігур­нымі атынкаванымі франтонамі, якія надаюць галоўнаму фасаду прасторавую структуру.

Вало́ка — ​асноўная зямельная мера і адзінка абкладання сялян павіннасцямі ў ВКЛ; складала каля 21,36 га.

Вало́чная паме́ра — ​аграрная рэформа ў ВКЛ у ХVІ — ​першай палове ХVІІ ст.; комплекс мерапрыемстваў па паляпшэнні землекарыстання і абкладанні сялян павіннасцямі.

Ваяво́да — ​намеснік вялікага князя, адміністрацыйны, гаспадарчы і судовы кіраўнік ваяводства.

Ваяво́дства — ​адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў ВКЛ у ХV—​ХVІІІ стст.

Ве́рв — ​сельская абшчынная арганізацыя ў Старажытнай Русі.

Ве́ча — ​народны сход на Русі і ў іншых славянскіх народаў, які збіраўся для абмеркавання агульных спраў і непасрэднага вырашэння надзённых пытанняў грамадскага, палітычнага і культурнага жыцця.

Во́ласць — ​1) сукупнасць зямельных уладанняў, якія належалі адной асобе, на Русі і ў ВКЛ; 2) адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на Русі і ў ВКЛ, населеная сялянамі-даннікамі, якія ўтваралі тэрытарыяльную абшчыну.

Во́тчына — ​форма зямельнай уласнасці ў Сярэднявеччы, якая перадаецца ў спадчыну.

Войт — ​кіраўнік мясцовай адміністрацыі ў гарадах і вёсках ВКЛ.